Z jednej strony jest mi fatalnie, że muszę jeść cokolwiek, ale czuję się lepsza z każdym drobnym ograniczeniem spożytego jedzenia.

A przynajmniej nie mdleję.

Wolę być pod większą presją.

Wtedy muszę walczyć i naprawdę się starać.

W samotności nie mam po co jeść.

Tu muszę bardzo uważać, żeby się od tej czynności wymigać.

Nie liczę kalorii spożytych w postci alkoholu.

Może powinnam, ale mi się nie chce.

Od środy lub najpóźniej od piątku jadę do Dave'a więc nie będę musiała nic jeść.

Znowu.

Lubię te wakacje...

Zawieźli mnie do lekarza.

Musiałam wracać do domu.

Najzabawniejszy był ostatni tydzień, kiedy wiedzieli już o mojej chorobie, ale nie zmuszali mnie do jedzenia.

Ale kanapki na drogę?

To było zabawne.

Jestem spowrotem w domu.

Rodzice są zmartwieni, że to przez nich, że nie powinni mnie puszczać samej na tak długo, nie winią mnie.

Bardzo się cieszę.

Rano poszłam biegać, znowu prawie zemdlałam, musiałam skrócić dystans do 4.5km zamiast 6...

Nie zmuszają mnie do zbyt dużej ilości jedzenia.

Udaję, że niezwykle mi smakuje i że to była wina słabego jedzenia i stresu u Brudasów i ŻE WCALE NIE JESTEM CHORA.

Od jutra jeszcze rower.

Schudnę zanim moi rodzice cokolwiek zauważą.

Teraz będę trochę bardziej ostrożna niż u Brudasów...

Ale istniała, więc jej numer niech pozostanie.

Zostaję tutaj, bo pokłuciłam się z Mike i stwierdziłam, że wcale nie tęsknię za domem.

Poradzę sobie i tu, a wiem, że to wszystko, czego było mi brak, nie jest wszystkim.

Przestałam z nią rozmawiać.

Teraz będzie mi jeszcze trudniej, bo nie będę miała komu się poskarżyć na marny los.

Ale tu zwyciężam.

Zwyciężam na każdym kroku i w każdej minucie.

Czuję pustkę w żołądku i wiem, że jestem coraz bliżej celu.

Idę na noc do Ruskiej, więc znów ominie mnie kolacja z brudasami.

Później dwa dni słabych wymówiek i wywalania jedzenia, potem przyjeżdża Dave, a potem na 3 dni oni wyjeżdżają z domu i będę mogła robić tu co mi się podoba.

A potem...

Tak, mam plany do końca pobytu tutaj.

Nic mnie nie zaskoczy ani nie wyprowadzi z równowagi.

Zachowam spokój.

Zachowam resztki rozsądku.

Będę jeść śniadania.

Wrócę do Polski nie tylko chudsza ale też pewna siebie i skazana na sukces.

I przygotowana, żeby nie dać się Mike i bronić swoich racji.

Jestem w końcu dorosła a to życie jest moje.

I tym razem się nie cofnę.

Wygram nie tylko ze sobą.

Wygram nie tylko chudnąc.

Zdobędę życie, żeby mieć po co chudnąć dalej.

Będę miała cel.

Będę musiała ciężej walczyć.

Ale będę wiedziała, że to wszystko ma sens.

Musi się udać.

Wiem, że powinnam jeść śniadania.

Wiem, że powinnam pilnować, żeby mój metabolizm nie zwalniał.

Ale nie mogę.

Pustka w żołądku.

Pustka w sercu.

Głód uspokaja.

Dodaje siły.

Ale nie rozwiązuje problemów.

Po co być chudą, skoro nie ma się życia?